Een moordenaar die altijd een stap voor lijkt te zijn.
Wat is het toch fijn om weer terug te zijn bij Luc Callanach en Ava Turner. Inmiddels voelen deze personages als oude bekenden en dat maakt ieder nieuw deel in deze serie extra leuk om op te lezen.
In Perfecte dood krijgt het rechercheteam te maken met een moordenaar die bijna onzichtbaar te werk gaat. Zijn slachtoffers sterven langzaam door gif, terwijl hij alles van een veilige afstand observeert. Luc en Ava lijken voortdurend achter de feiten aan te lopen en dat maakt het onderzoek ontzettend spannend. Alsof dat nog niet genoeg is, zorgt ook het nieuws van de zelfmoord van voormalig chef George Begbie voor de nodige vragen.
Wat ik zo sterk vind aan Helen Fields is dat je als lezer af en toe met de moordenaar mag meekijken. Daardoor weet je nét iets meer dan de rechercheurs en zit je regelmatig op het puntje van je stoel. Soms wilde ik de personages bijna toeroepen dat ze moesten omdraaien voordat het te laat was.
Naast de spannende moordzaak is er gelukkig ook weer aandacht voor het persoonlijke leven van Luc en Ava. Hun onderlinge band blijft interessant en ook Luc krijgt door zijn moeder nog een verrassende ontwikkeling voorgeschoteld die ongetwijfeld nog een vervolg krijgt. Die combinatie van spanning en karakterontwikkeling zorgt ervoor dat ik steeds weer naar een volgend deel uitkijk.
Ook de bekende bijfiguren zijn weer van de partij. Lance Proudfoot zorgt opnieuw voor de nodige chaos en Lively weet met zijn droge opmerkingen regelmatig mensen te beledigen. Heerlijk! Het zijn juist deze terugkerende personages die ervoor zorgen dat de serie steeds leuker wordt.
Ik vond Perfecte dood iets minder gruwelijk dan de vorige boeken ( wat ook wel eens lekker is toch?), maar zeker niet minder goed. Het verhaal leest heerlijk vlot, de spanning blijft constant aanwezig en de bekende personages maken het helemaal af. Dus gauw door met Perfecte stilte.
Titel: Perfecte dood
Auteur: Helen Fields
Uitgever: Amboanthos uitgeverij
Aantal pagina’s: 480
