Een verhaal dat stilletjes onder je huid kruipt en daar nog lang blijft zitten.
Wat heeft dit verhaal mij geraakt. Ik sloeg het boek dicht met tranen in mijn ogen en een brok in mijn keel. Het is een verhaal dat onder je huid kruipt.
Vanaf de eerste pagina hangt er iets breekbaars over dit verhaal. Je voelt meteen dat niet alles uitgesproken wordt, dat er pijn onder de oppervlakte zit. Toch begint het verhaal juist fijn, wanneer Ryan en Lilian elkaar ontmoeten en samen dromen van een toekomst. Maar langzaam ontstaan er scheuren. Geheimen drukken steeds zwaarder op hun relatie en je voelt als lezer machteloos mee terwijl alles langzaam misgaat.
Het mooie aan dit boek vond ik de manier waarop het verhaal vanuit drie perspectieven wordt verteld. Eerst Lilian, in de begin jaren van haar huwelijk en als jonge moeder. Daarna Jet (Georgette) in de jaren dat zij opgroeit, en als laatste Ryan die als oudere man terugkijkt op zijn leven. Daardoor zie je niet alleen wat mensen doen, maar vooral waarom. Iedereen draagt iets mee. Verdriet, schuld, verlangen, hoop. En juist dat maakt deze personages zo echt. Niemand is perfect. Niemand is alleen maar goed of slecht. Het zijn mensen van vlees en bloed.
De schrijfstijl van Sarah Damoff is prachtig. Zacht en beeldend, maar tegelijkertijd rauw als het nodig is. Ze schrijft gevoelens niet alleen op, ze laat je ze ervaren. Sommige scènes kwamen echt binnen en bleven nog lang in mijn hoofd hangen.
Dit boek gaat over verlies, liefde, moederschap, tweede kansen en vergeving. Maar vooral over hoe zwaar het leven soms kan zijn, terwijl er toch altijd ergens een klein lichtpuntje blijft bestaan.
Voor een debuut vind ik dit echt indrukwekkend mooi geschreven. Sarah Damoff laat zien dat ze enorm veel talent heeft. Ik kijk nu al uit naar alles wat ze hierna nog gaat schrijven.
Een verhaal dat stilletjes onder je huid kruipt en daar nog heel lang blijft zitten.
Titel: Onze lichte jaren
Auteur: Sarah Damoff
Uitgever: Lsamsterdam
Aantal pagina’s: 269
