Soms is het verleden onmogelijk te begraven.
Toen ik dit boek dichtsloeg, moest ik echt even bijkomen. Wat een intens, aangrijpend en indrukwekkend verhaal is dit.
We volgen Mia, die compleet overvallen wordt wanneer haar broer Max een boek publiceert over zijn jeugd. Een jeugd die allesbehalve makkelijk was. Max was een lastig kind en kreeg daar thuis hard de gevolgen van te voelen. Voor Mia was hij degene die haar gezin ontwrichtte en zij was dan ook opgelucht toen hij naar het beruchte internaat St. Bartholomew’s werd gestuurd. Wanneer het boek van Max overal besproken wordt, vlucht Mia terug naar haar geboortegrond Tasmanië. Daar hoopt ze rust te vinden, maar langzaam wordt ze juist steeds meer geconfronteerd met het verleden dat ze jarenlang heeft proberen weg te stoppen.
Vanaf de eerste bladzijde voelde ik dat dit geen makkelijk verhaal zou worden. Marion Pauw schrijft zó dichtbij haar personages dat je alles voelt. De hoofdstukken van Mia zijn geschreven in de ik-vorm en daardoor kruip je echt in haar hoofd. Je begrijpt haar pijn, haar twijfel en haar vluchtgedrag, maar tegelijkertijd wilde ik haar soms bijna door elkaar schudden. Waarom leest ze dat boek van haar broer niet? Waar is ze zo bang voor?
En dan zijn er de hoofdstukken van Max… Poeh. Die kwamen echt binnen. Zijn verhaal brak mijn hart gewoon. Wat deze jongen heeft moeten doorstaan is bijna niet te bevatten. Soms moest ik gewoon even stoppen met lezen omdat het zó verdrietig en onrechtvaardig voelde. Marion Pauw laat hier zien hoe groot de impact van trauma kan zijn en hoe lang dat doorwerkt in een mensenleven.
Wat ik ontzettend knap vond, is hoe het verhaal steeds beklemmender wordt. In het begin voelt het nog rustig aan, met Mia die terugreist naar Tasmanië, maar langzaam kruipt het verhaal onder je huid. En op een gegeven moment is er geen ontsnappen meer mogelijk. Je móét weten wat er gebeurd is.
Daarnaast schrijft Marion Pauw prachtig. Haar schrijfstijl voelt volwassen, meeslepend en beeldend. De natuur van Tasmanië komt echt tot leven. Maar ook het internaat hangt als een donkere schaduw over het verhaal en zorgt voor een constante spanning.
Thema’s als gezin, schuldgevoel, trauma en waarheid zijn op een indrukwekkende manier uitgewerkt. Juist omdat alles zo realistisch voelt, komt het verhaal extra hard binnen. Dit is zo’n boek waarvan je hoopt dat het fictie is, maar waarvan je weet dat zulke verhalen helaas echt bestaan.
Jij bent het licht is zonder twijfel één van de meest indrukwekkende boeken die ik de laatste tijd heb gelezen. Een verhaal dat raakt, schuurt en nog lang in je hoofd blijft zitten. Vijf dikke sterren.
Titel: Jij bent het licht
Auteur: Marion Pauw
Uitgever: Amboanthos uitgeverij
Aantal pagina’s: 336
