Een ontroerend verhaal over de band tussen twee zussen.
In dit verhaal volgen we de zussen Emma en Agathe, die elkaar vijf jaar niet hebben gezien. Na het overlijden van hun oma komen ze weer samen aan de Franse kust om haar huis leeg te halen. Terwijl ze samen herinneringen ophalen, zwemmen in zee en ’s nachts naar de sterren kijken, komen ook de oude pijn en verwijten langzaam weer boven.
Het verhaal wordt verteld vanuit beide zussen en schakelt tussen heden en verleden. Dat heeft Grimaldi ontzettend mooi gedaan. Steeds krijg je kleine stukjes van vroeger te zien, waardoor langzaam duidelijk wordt wat er allemaal is gebeurd binnen dit gezin. De band tussen Emma en Agathe voelde daardoor heel echt. Je begrijpt beide kanten, hun keuzes en ook hun verdriet.
Vooral de stukken uit het verleden vond ik heel indrukwekkend. De auteur laat zien hoe de zussen opgroeien met een moeder die door haar alcoholprobleem vaak afwezig is. Emma neemt al jong veel verantwoordelijkheid op zich, terwijl Agathe juist haar eigen weg probeert te vinden. De thema’s verlies, mentale gezondheid, verslaving en afwijzing worden op een rustige maar indringende manier beschreven. Juist doordat het nergens overdreven zwaar wordt gemaakt, kwam het extra binnen.
De schrijfstijl van Grimaldi leest prettig weg. Korte hoofdstukken, afwisselende perspectieven en een fijne opbouw zorgen ervoor dat je steeds wilt blijven lezen. Het is een serieus verhaal, maar ook warm en liefdevol. Een boek over familie, over fouten maken en over de vraag of je elkaar na zoveel pijn toch weer kunt terugvinden.
Een mooi leven is een ontroerende roman die me echt wist te raken. Soms pijnlijk, soms liefdevol, maar vooral heel menselijk.
Titel: Een mooi leven
Auteur: Virginie Grimaldi
Uitgever: Oceaanboeken
Aantal pagina’s: 288
