Zenuwslopend tot de laatste pagina.
Wat schrijft deze dame toch fantastische thrillers. Vanaf de eerste bladzijde van De indringer zit je midden in het verhaal en eerlijk: wegleggen is geen optie. Dit is zo’n thriller die je “nog één hoofdstukje dan” laat denken… tot je ineens bij het einde bent beland.
We volgen Casey, die afgelegen in een hut in het bos woont terwijl een dreigende orkaan nadert. Alsof dat nog niet beklemmend genoeg is, ontdekt ze een jong meisje in haar schuur; helemaal alleen, onder het bloed en met een mes stevig in haar hand. Wat volgt is een zenuwslopend kat-en-muisspel in een setting waar ontsnappen geen optie lijkt.
Tegelijkertijd lees je het verhaal van Ella, in het verleden. Haar leven is allesbehalve makkelijk: een moeder die hoardt, een huis vol chaos en een dagelijks bestaan vol pesterijen. Twee verhaallijnen die je blijven prikkelen, want hoe hangen ze in hemelsnaam samen?
Wat McFadden zo goed doet, is je constant laten twijfelen. Je denkt het te snappen, maar niets is wat het lijkt. De spanning wordt langzaam opgevoerd en de sfeer is continu beklemmend; vooral omdat Casey compleet afgesloten is van de buitenwereld. Je voelt bijna de wind tegen de hut slaan en de dreiging steeds dichterbij komen.
De schrijfstijl is vlot, toegankelijk en meeslepend, precies wat je verwacht van deze auteur. En dan dat einde… wanneer alle puzzelstukjes op hun plek vallen en de plot twists elkaar in rap tempo opvolgen, móét je doorlezen. De ontknoping zit slim in elkaar en laat je met een voldaan (en licht verbaasd) gevoel achter.
Dit is weer zo’n thriller die bewijst waarom ik steeds opnieuw naar Freida McFadden grijp. Spannend, verrassend en verslavend goed.
Ik kan nu al niet wachten op haar volgende boek… Gelukkig schrijft ze sneller dan ik kan lezen 😉
Titel: De indringer
Auteur: Freida Mac Fadden
Uitgever: LS uitgeverij
Aantal pagina’s: 304
