Een prachtig, rauw en ontzettend emotioneel verhaal.
Na Liften naar de hemel was ik fan van Lex Paleaux. Wat een bijzonder en ontroerend verhaal was dat. Daarom was ik extra blij dat ik ook In het licht van de leugen mocht lezen. En wéér wist Lex me te raken. Misschien nog wel meer dan ik had verwacht.
In dit verhaal ontmoeten we Quintin opnieuw, inmiddels 33 jaar oud. Wanneer hij terugkeert naar zijn geboortedorp, is het tijd om terug te kijken op zijn leven en de dingen die hem gevormd hebben onder ogen te zien. Op de begraafplaats ontmoet hij Guido en vanaf dat moment vertelt Quintin zijn verhaal.
We volgen de jonge Quintin, die verliefd wordt op Juna en ontdekt wordt als zanger. Het lijkt even alsof het leven hem toelacht. Maar achter dat geluk zitten ook de nodige problemen. Zijn manager blijkt zich met louche zaken bezig te houden. Wanneer Quintin een groot verlies te verwerken krijgt, verandert alles en gaat het bergafwaarts.
Wat ik zo mooi vind aan de schrijfstijl van Lex is dat hij humor en luchtigheid weet te combineren met rauwe en verdrietige momenten. Hij neemt echt de tijd om Quintin neer te zetten. Je leert hem kennen, begrijpt zijn gedachten en voelt zijn emoties. Daardoor werd Quintin voor mij meer dan alleen een personage. Ik leefde echt met hem mee.
Ik heb gelachen, maar vooral heel veel gevoeld tijdens het lezen. En toen ik het boek uit had… tja, toen kon ik wel janken. Niet omdat het boek tegenviel, integendeel. Juist omdat het einde zo hard binnenkwam en ik zo graag had gewild dat het anders zou aflopen.
Sommige boeken lees je uit en leg je daarna weg. En sommige verhalen blijven nog een tijdje in je hoofd rondspoken. In het licht van de leugen hoort voor mij absoluut bij die laatste categorie. Een prachtig, rauw en ontzettend emotioneel verhaal dat me diep heeft geraakt.
5 dikke sterren voor dit bijzondere boek.
Titel: In het licht van de leugen
Auteur: Lex Paleaux
Uitgever: Amboanthos uitgeverij
Aantal pagina’s: 304
